Magiczny Kącik

FOI - listopad

2011-11-21T20:56:00.000+01:00

W tym miesiącu tak jak i innym Kobitkom poszło sprawnie i bez żadnych komplikacji. Wprawdzie nitki z tyłu trochę mi przeszkadzały, ale poradziłam sobie. Motyw bardzo przyjemny i ładnie dopełnił całości. Pozostał jeszcze grudzień i związana z nim ciekawość…

Poniżej już wszystkie pola zapełnione

FOI - październik

2011-11-21T20:50:00.000+01:00

Gwiazdeczki, trochę musiałam nad nimi podumać, ale rozstawienie kolorów pasowało mi takie jak zrobiła Gemma (dzięki), więc postanowiłam je zrobić tak samo. Poniżej więc moje gwiazdki, jeszcze zastanawiam się czy w środku zrobię swoje inicjały, czy może, będzie inne przeznaczenie tego projektu i będą tam inicjały osoby, która zostanie tym jako prezentem na święta obdarowana.

FOI - wrzesień

2011-11-21T20:48:00.000+01:00

Spieszę się, żeby nadrobić zaległości. Remont jednak zabiera mi w dalszym ciągu dużo czaszu, ale do rzeczy.. Powiem szczerze, bardzo się namęczyłam ze zrobieniem wiatraczka, nie wiem czym to było spowodowane, ale najprawdopodobniej wysiadła mi moje intuicja i skończyła się fantazja. Wiatraczek męczyłam trzy miesiące i tak właściwie o tym elemencie, powinnam pisać na samym końcu. Wiem, że nie jest do końca taki jak powinien być, ale jest to moja interpretacja i już go zmieniać nie będę.

Poniżej moja inwencja twórcza.

FOI - sierpień

2011-08-03T19:41:00.001+02:00

Nowy miesiąc i nowe wyzwanie, tym razem zawzięłam się i udało się! Wszystko zrobiłam w czasie włącznie z wklejeniem zdjęć. Moja gwiazdka przypomina mi "model protonów i elektronów", ale podoba mi się jej zestawiene kolorystyczne.

Górę mamy więc już zapełnioną teraz czas na zapełnianie dołu, ale to nastąpi dopiero we wrześniu, więc na razie wracam do remontu.

FOI - lipiec

2011-08-01T20:48:00.000+02:00

Wprawdzie mamy już kolejny miesiąc, ale udało mi się lipcowy element wykonać w czasie. Niestety nie miałam jak wcześniej wstawić swoich wypocin. W końcu udało mi się, wstawiam swój "szprotkowy" miesiąc. Element podoba mi się, choć mniej niż poprzednie, po zrobieniu go jednak wszystko nabrało równowagi. Teraz pozostało mi tylko wykonać sierpniowy element. Pewnie znów będę miała dłuższą przerwę, bo mam remont, który ciągnie się już czwarty tydzień i oczywiście zaczęłam urlop, ale kto wie, może się wyrobię.

I jeszcze rzut okiem na całość:

FOI - Flower of Italy

2011-06-06T20:02:00.000+02:00

Ponieważ, tak dobrze poszedł mi APOM, postanowiłam spróbować – tym razem idąc na całość – kolejnego projektu Flower of Italy. Postanowiłam nadgonić wszystkie dotąd wykonane elementy (kwiecień zrobiłam wg.Gemmy Gowar, bo Jej wijące gadziny strasznie przypadły mi do gustu) i teraz z niecierpliwością oczekuję lipca. Na razie jestem z efektu zadowolona mam nadzieje, że będzie tak dalej. Swój projekt wykonuję na kanwie jednonitkowej jaką dostałam w sklepie „Wojtek”, nici:

1. DMC Perle #8 col. ecru

2. Maja Perle #5 col. 335

3. Nici polskich Ariadna ze starych zapasów #5 (niestety 8 w takim kolorze nie miałam, więc wszystko postanowiłam robić już 5)

4. Maja Perle #5 col. 365

i odpowiednio do nich dobranych mulin DMC:

1. na razie nie mam odpowiednika tych nici

2. DMC 111

3. DMC 69

4. DMC 92, oraz złote metaliczne nici 5282 DMC.

Postanowiłam robić systematycznie tak jak się ukazują kolejne etapy, mam nadzieję, że się uda.

Mały obrusik

2011-06-05T13:43:00.002+02:00

Kiedyś kupiłam polskie nici Ariadna 30x6 tex. Kupiłam z przeznaczeniem na wykonanie obrusu szydełkiem na owalny stół. Kiedy moja mama zobaczyła, że znów coś „dziubię” i jak się dowiedziała, że to będzie takie duże, stwierdziła, że gdzie ja to zamierzam prać, a na starość to już Ona sobie nie wyobraża żebym miała tyle pary w rękach na wygniatanie obrusa. Jak się tego tak nasłuchałam, to robótkę wyrzuciłam w kąt. Tylko co teraz zrobić z taka ilością nici… Wszystko odleżało w kącie odpowiednią ilość czasu, aż w grudniu nadszedł odpowiedni moment na drugie podejście. Sprułam to co już miałam i postanowiłam zrobić coś na drutach. Wprawę już miałam bo robiłam sobie bieżnik na ławę, który notabene spleśniał mi, bo koty harcowały po ławie i wylały wodę z fiołka, a kwiatek był naprawdę piękny i fantastycznie kwitł, więc wolałam poświęcić bieżnik, a cieszyć oczy jedynym kwitnącym okazem.

Znalazłam więc model dla mnie odpowiedni i zrobiłam obrusik z motywów łączonych szydełkiem w całość, na dole dorobiłam frędzle i mój stolik w nowym ubranku zaczął mi się nawet podobać. Nabrał takiego dostojnego starego wyglądu.

Z reszty (tej większej), postanowiłam jednak zrobić obrus na drutach na swój owalny stół, nie wiem jak będzie z praniem, ale lepsze to rozwiązanie, aniżeli wyrzucenie nici.

Needlepoint – APOM - A Promise of Mystery

2011-05-26T21:41:00.011+02:00

I dopadło mnie w końcu i to szaleństwo. Cieszę się z tego strasznie. Wprawdzie projekt APOM był wykonywany przez dziewczyny w zeszłym roku, ja jednak jak zwykle miałam inne rzeczy do wykonania, nie miałam stosownych nici i dochodziło do tego jeszcze moje obawy, czy jak nie zgram kolorów, to nie rzucę tego w kąt. W końcu nie wytrzymałam projekt był zamknięty i nic nie pozostawało już tajemnicą. Kupiłam nici i tak powstał mój APOM. Jestem strasznie zadowolona z niego, oczywiście materiał miałam beznadziejny, ale nauczyłam się trochę ściegów, a kolorystycznie też nie jest źle. Oczywiście robiłam z Mai naszej polskiej nici do hardangera i muliny DMC. Może kolorów za bardzo nie widać na zdjęciu, bo jest tam seledyn i delikatna żółć, ale zapewniam, że jednak użyłam trzech baz kolorystycznych. Dziewczyny z Polskiego Needlepointa, strasznie dziękuję za fajną zabawę i jednocześnie naukę!

Wprawki

2011-05-26T18:22:00.000+02:00

Kiedyś chciałam nauczyć się robić na szydełku zabawki, ale stale miałam coś innego do zrobienia, a czas jakby się kurczył. Jednak nadeszła taka chwila (i potrzeba), wykonania czegoś innego niż serwetka. Takim bodźcem stała się moja koleżanka, zaprosiła mnie do siebie, a miała stosunkowo nowe mieszkanie i chciałam Jej podarować coś co będzie sprawowało opiekę nad Jej domem. I tak powstała Anielica, miałam pietra wykonując ją, po prostu nie wiedziałam czy wyjdzie i jakiej wielkości będzie. Wprawdzie wzięłam cienkie nici, ale strach pozostał. Jednak udało się, nic nie musiałam pruć, dopasowywać, Kupiłam tylko wstążeczkę i różyczki, wszystko pozszywałam i tak powstał bukiecik Anielicy. Prezent bardzo się podobał, co sprawiło mi straszną radość. Wiem, że spisuje się na swoim stanowisku stróża.

Misio- to drugi krok do tego by wypróbować swoje skromne możliwości. Grzebiąc w necie znalazłam stronę Bromby, na której uczyła jak takie maleństwa się wykonuje. Strasznie Ci dziękuję, że choć z opóźnieniem mogłam się nauczyć jak się wykonuje takie małe śliczności! Odtąd w domu zamieszkał Misio, który pilnuje koty pod moją nieobecność.

Moje kocie

2011-05-26T18:15:00.000+02:00

Mam to szczęście, że mieszkam z dwoma kocimi szczęściami. Chłopczykiem Ramzesem (zwanego Ramciem) i dziewczynką Cleopatrą (Cleo). Ramo jest starszy znalazłam go, jak wracałam z festiwalu w Łodzi na stacji benzynowej, biorąc nie wiedziałam jak wygląda i w jakim jest stanie, ale wiedziałam, że przychodząc do mnie powierzył mi swój los. Ramcio miał uszkodzony ogon i uszko i oczywiście tasiemca wielkości 50 cm, udało mi się wyprowadzić Go na prostą i dzięki temu mam teraz wielkiego 8 kg kota, który daje mi tyle szczęścia i ciepła. Jest trochę dzikawy, ale z każdym dniem staje się bardziej przytulasty, potrafi już na przywitanie czekać pod drzwiami i wywalać się dając do pogłaskania odrobinę brzuchola. Uczy się też od Cleo, obserwując jej zachowanie względem mnie, a czekanie pod drzwiami i wygłaskiwanie brzuchola to właśnie Jej zasługa. Cleoś jest też strasznie kochana, choć nauka niestety jest obu stronna i Cleo nie lubi za dużo czułości. Brak mi tego, bo poprzednie zwierzaki jakie miałam mogłam nosić, przytulać, położyć się obok nich i one nie uciekały. Przyzwyczaiłam się jednak do ich specyfiki, zwłaszcza, że są najbardziej zgranym duetem jaki dotąd miałam. Uwielbiam patrzeć się na ich zabawy, gonitwy, pozorowane ataki czy wymianę czułości, nie muszę włączać telewizji, to są najpiękniejsze sceny jakie dostaję na żywo! Oczywiście Cleo jak to kobitka, stara się zwykle wyczyścić do białości futro Ramcia, z czym Ramcio jako mężczyzna nie zgadza się, bo przecież „ nie jest, aż tak brudny, by brud miał mu zaszkodzić” i albo podgryza Małą, albo bierze futro w garść i odchodzi.

Cleo wszystko musi sprawdzić i dopilnować by grało jak w zegarku, więc chodzi za człowiekiem i sprawdza, czy aby dobrze wykonuje swoje obowiązki, ponieważ jest mała, trzeba strasznie uważać, by nie robić gwałtownych ruchów i nie podeptać plączącego się futra. Jestem strasznie szczęśliwa, iż dane mi jest opiekowanie się nimi, dają mi tyle ciepła i wnoszą tyle spokoju i radości w życie, że z ręką na sercu mogę mówić, że są moją prawdziwą ucieczką od codzienności i okrucieństw życia.

Haruni

2011-01-22T21:21:00.001+01:00

W końcu powstała moja druga chusta, korzystałam przy jej wykonaniu ze zdjęć Ady z forum Maranty (bardzo Ci dziękuję). Wzór oczywiście dostępny jest w internecie, ale ja chciałam aby miał więcej liści i miał kształt bardziej trójkąta niż rogalika, dlatego tak bardzo spodobał mi się sposób wykończenia chusty zaproponowany przez Adę. I w ten oto sposób powstała moja Haruni, było oczywiście przy niej trochę prucia i szła mi oporniej niż poprzednia, ale w końcu powstała. Przedstawiam szarą Haruni.

Bieżnik

2011-01-22T21:01:00.000+01:00

Poniżej pisałam już o bieżniku, który zrobiłam dla Cioci Teresy. Chcąc zrobić kolejne zdjęcia swoich prac trzeba było oczyścić kartę aparatu i tu niespodzianka znalazło się jego zdjęcie. Postanowiłam więc, umieścić je na blogu. Tak jak i inne bieżniki tak i ten powstał z nici lnianych z których bardzo lubię robić.

Obrazki

2010-12-20T17:47:00.001+01:00

Strasznie podobają mi się obrazki tworzone za pomocą koronki klockowej i jak inne kobitki, które są oczarowane tą techniką i ja nie oparłam się ich czarowi i mam w swoim dorobku obrazki. Najbardziej podobają mi się główki dam, ale ostatnio strasznie chciałabym zrobić sobie maleńkie bukieciki z kwiatów polnych, czy je zrobię to się jeszcze okaże. Główki moich dam (chodzi o te na zdjęciach fotografowane po dwie), powstawały tak jak i wszystko przez rok, najpierw powstała jedna, po czym zawsze coś stało na drodze i powstawały inne rzeczy, by po roku powrócić do tematu i dorobić kolejne trzy. Przed świętami postanowiłam zrobić sobie jeszcze dzwonka, no niestety powstał dzwon, bo wzór był taki ładny, że nie mogłam się powstrzymać by go nie zrobić. Kolejne małe główki zrobiłam w tym roku tuż przed wyjazdem do Bobowej na kolejny kurs, w celu pokazania Pani Ewie, że się staram rozwijać i nie zapomniałam jak się włada klocuszkami.

Klocuszki

2010-12-20T17:45:00.001+01:00

Pamiętam jak dziś rozmowę z Panią Ewą dwa lata temu, żebym się nie zniechęciła do klocków nie wolno mi zaczynać od czegoś tak dużego jak serweta. Stałam i żegnałam się z jednej strony, a z drugiej starałam się przekonać Panią Ewę, że przecież ta serweta jest prosta, składa się ze wzorów których się nauczyłam i że będę wdzięczna jeśli jednak dostanę zgodę na zrobienie serwety (to ta w centralnym miejscu) i oczywiście dostałam zgodę na jej wykonanie. Trochę to trwało zanim powstała, bo musiałam „dorobić” się wałka, jak już go miałam okazało się, że zapomniałam jak się cokolwiek robi i zanim sobie poprzypominałam to okazało się, że minął już miesiąc. Byłam i zresztą nadal jestem z niej bardzo dumna. Od tamtej pory zrobiłam jeszcze inne poniżej prezentowane serwety, natomiast w dorobku mam jeszcze jeden bieżniczek, który wyfrunął z domu w podzięce dla Cioci Tereski, która zasponsorowała mi wyjazd na nauki do Pani Ewy w roku następnym (wtedy „liznęłam” trochę wieloparkówki – koronka na samej górze po lewej stronie). Może i w roku następnym będę miała możliwość wyjazdu, ale to jeszcze się okaże…

Frywolnie

2010-12-20T17:43:00.000+01:00

Udało mi się w końcu dwie serwetki robione techniką frywolitkową. Wszystkie inne serwetki jak dotąd wyfruwały z domu po zrobieniu jako prezenty, te zrobiłam w końcu dla siebie i dlatego mogłam je sfotografować i tutaj umieścić, a na co dzień mają za zadanie zdobić moje półki z bibelotami.

Z drobnych rzeczy posiadam również jajeczka (tutaj akurat jedno) i moją jedną z pieszych robótek – zajączka, który jako pierwszy wyszedł mi i nie straszył swoim wyglądem dając do myślenia co też ta robótka przedstawia.

Szewc bez butów chodzi

2010-12-07T21:59:00.002+01:00

Niestety to powiedzenie sprawdza się w 100%, przynajmniej w moim przypadku. Kiedy nauczyłam się frywolitek i buszowałam w sieci, raz za razem trafiałam na śliczną biżuterię frywolitkową. Postanowiłam spróbować, zwłaszcza, że zbliżały się imieniny koleżanki i chciałam dla niej mieć niepowtarzalny prezent. Zaopatrzyłam się w dobry kordonek i koraliki, popatrzyłam się jak wplata się koraliki i … zrobiłam swój pierwszy naszyjnik. Kawałek który robiłam zaprezentowałam na spotkaniu sobótkowym, można go zobaczyć poniżej to ten czarny. Niestety skończyłam go robić wieczorem na dzień przed imieninami i już nie było czasu na fotkę, została mi tylko taka mała pamiątka. Po roku postanowiłam spróbować jeszcze raz, tym razem inne koraliki, inne nici i tym razem miał być naszyjnik dla mnie, niestety nic z tego, kilkakrotna próba skończyła się fiaskiem. W chwili kiedy znów potrzebowałam prezentu dla tej samej koleżanki, poszło jak po maśle – inspiracją był naszyjnik który zobaczyłam u Renulka (dziękuję Ci, bez Ciebie wiele moich dzieł nie powstało by, Maranto, Ty też dostarczasz mi prawdziwej uczty dla oczu, też mnie inspirujesz). Niestety tak już pozostało, do dziś nie potrafię nic dla siebie zrobić, jedyną rzeczą w jaką się wzbogaciłam są kolczyki, które po trzech latach mojej przygody z frywolitką zdołałam zrobić. Mam jednak nadzieję, że kiedyś moje fatum się skończy i dam radę sobie coś frywolnego na szyję zrobić.

Haft

2010-12-07T21:56:00.005+01:00

Haftu nauczyłam się na kursie (zresztą dwustopniowym z którego zostały mi papiery umożliwiające wykonywanie go do Cepeli), kursy były różne i były adresowane głównie do gospodyń, młodych mężatek, ale chyba nikogo nie dziwił młody szczyl spragniony wiedzy.

Nauczyłam się różnych technik hafciarskich jakie moja Nauczycielka umiała. W domu jeszcze gdzieś znajdują się moje hafty richelieu, który tak ukochałam, jednak zaczął mi się też strasznie podobać hardanger, którego nauczyła się na Festiwalu w Łodzi. Poniżej mój pierwszy bieżnik model wg Marlene Ims, robiłam go tylko… rok.

Niestety tak jak i inne robótki, tak i haft wykonuję bardzo dokładnie, tak dokładnie, że moja Nauczycielka zawsze śmiejąc się mówiła: ”że nawet na sól do chleba to ty nie zarobisz”. Czasami jednak mam ciągotki i coś tam haftuję. W dawnych czasach haftowałam krzyżykami na czymś co kiedyś nazywali „kanwą”, a ponieważ była strasznie gruba haftowałam kordonkiem, który oczywiście miał ograniczoną paletę barw. Jednak w dzisiejszych czasach gdy można dostać różnej grubości kanwy, a paleta barw mulin jest ogromna, postanowiłam zrobić kilka obrazków, które, aż wołały, że chcą być zrobione. Tak też powstała moja seria Permin.

Także postanowiłam zakosztować jak to jest jak się kupuje kanwę z nadrukowanym już na niej wzorem (o zgrozo, nigdy więcej, toż to mordęga, zwłaszcza jak zauważyłam, że wzór papierowy nijak nie pokrywa się z malunkiem!), tak też powstała moja „Japonka”.

Teraz ostatnio zobaczyłam haft Needlepoint i postanowiłam i jego się nauczyć w niedalekiej przyszłości..

Szydełko

2010-12-07T21:41:00.001+01:00

Kolejna technika, którą chciałam pojąć. Pamiętam, że początków uczyłam się na półkolonii, ale jako smarkata nie zgłębiałam nauk, tym bardziej odpowiedniego sprzętu w domu nie miałam. Mniej więcej w tym czasie co robótek na drutach nauczyłam się i robótek na szydełku. Nauczyła mnie pani siedząca na portierni u Mamy w pracy. Uczyłam się wtedy robić nitką maszynową. Serwetka była wiotka i jakaś taka, igiełkowata, ale ściegi załapałam i mogłam już dalej sama się uczyć. W domu więc pojawiły się szydełka, nawet mój Tato kiedyś sprawił mi od Rosjanek z placu, pudełko z różnymi grubościami szydełek. Było jednak ciężko z dobrymi nićmi, robiła więc z kordonków jakie były dostępne na naszym rynku. Więcej zaczęłam robić w czasach, gdy na rynku pojawiły się różne marki w tym nici tureckie cieniutki z których uwielbiam robić. Najwięcej robiłam serwet, bieżników i innych rzeczy które szły na prezenty i które nie zostały z braku aparatu sfocone. Te zdjęcia które poniżej prezentuję, udało mi się wygrzebać z różnych miejsc w domu i prezentują serwetki, które kiedyś zaprezentowałam na spotkaniach robótkowych i tam zostały zrobione zdjęcia. Poprawiać już nie było co, bo jak dojeżdżałam do domu to tylko pakowałam w ozdobny papier i wyfruwały z domu. Inne ze zdjęć to kilka serwet, które jako nieliczne pozostały w domu i zdobią różne zakamarki.

Robótki na drutach

2010-12-07T21:36:00.000+01:00

Odkąd sięgam pamięcią towarzyszą mi od podstawówki, wtedy to oświadczyłam że chcę się nauczyć robić na drutach. Pamiętam jak dziś, te trudne czasy i latanie po sklepach, żeby znaleźć jakąś nitkę do robótek na drutach. Były to czasy ciężkie, wiec zajęło to masę czasu, znalazł się w końcu sklep coś na kształt butika i w nim coś, co pani szumnie nazwała „moherem”. Moherem to, to na pewno nie było i nawet koło niego nie leżało, ale do mojego celu się nadało. Musiałam mieć więcej włóczki, ponieważ Ciocia Tereska, powiedziała, że mnie nauczy, ale muszę mieć więcej, bo na pewno wyjdę od niej ze swetrem. Tak to pewnego wieczoru trafiłam z moim niebieskim „moherem” na nauki. Faktycznie wyszłam prawie ze swetrem zrobionym podstawowym ściegiem. Reszty nauczyłam się już sama. Skarpety, serwety, wzory norweskie, warkocze i różne ażury przestały być dla mnie tajemnicą. Moja szafa zaczęła pęcznieć od różnych swetrów i jeszcze większej ilości za chomikowanych włóczek kupowanych niekoniecznie do przerobienia na swetry. Popełniłam też dla siebie serwetę, niestety położyłam na niej na podstawku fiołka alpejskiego. Kwiat pięknie kwitł i nie pozwalałam go ruszać, bo kwitnący u mnie fiołek to ewenement, a widać, że mu miejsce odpowiadało. Niestety kiedyś został popchnięty i woda ze spodka zalała serwetę, a ponieważ nie pozwoliłam kwiata ruszać, serweta spleśniała… Pleśni oczywiście sprać nie umiałam, ale serweta w dorobku została i przypomina stare dzieje.
W swoim dorobku jednak chusty nie miałam. Moja koleżanka, gdy zobaczyła śliczne, zwiewne mgiełki zapragnęła się nauczyć je robić i oczywiście, ja miałam Jej w tym pomóc. Problem w tym, że ja sama nie wiedziałam czy dam radę. Usiadłam więc do instrukcji obsługi chust na forum „Maranta” (rany jak dobrze, że takie forum istnieje! I jak dobrze, że dziewczyny robią chusty on-line i można wielu cennych informacji się dowiedzieć!). Jak przeczytałam wszystko, tak usiadłam i postanowiłam zrobić. Czasu jednak brak, na dodatek umówiłam się, z drugą koleżanką Madzią, że w maju razem jakąś zrobimy. Niestety czas minął, nastał wrzesień, włóczka jest, wzór na chustę mam, ale nic poza tym. We wrześniu startnęłam. Jeszcze nikt nie robił takiego wzoru, to miało być moje wyzwanie i przy tym dobra zabawa. Pod koniec września, okazało się, że jest możliwość wystartować w konkursie. Wzięłam w nim udział i byłam strasznie dumną, że startuję z osobami które mają na koncie tyle wspaniałych chust, a ja mogę się pochwalić swoją pierwszą z której tak strasznie jestem dumna! Poniżej wstawiam zdjęcie ze swoją chustą. Obecnie robię kolejną, ale jakoś nie umiałam rozliczyć czy starczy mi na nią nici i musiałam ją już drugi raz pruć, mam jednak nadzieję, że uda mi się i ją zaprezentować.

Serwetki frywolitkowe

2010-03-22T10:47:00.005+01:00

Długo trwało zanim się ich nauczyłam, nie wiem dlaczego tak opornie mi szło. W tym wypadku pomogła mi złość. Chciałam wyrwać ze złości nitkę którą supłałam i stał się cud, nitka przeskoczyła i w ten sposób powstał magiczny „klik”. Od tamtej pory trochę supłam.
Pierwsza serweta była dla ciotki Baśki, druga dla cioci Teresy i z niej jestem bardziej dumna. Ciocia Tereska była tak zachwycona, że zadzwoniła do mnie z gorącymi podziękowaniami, to dla mnie największy prezent jaki mogła otrzymać od bliskiej osoby.
Serwetki wykonałam wg wzoru J. Stawasza.

Ozdoby bożonarodzeniowe

2010-03-19T11:52:00.003+01:00

Klocki strasznie mnie wyciszają, jak na razie to jedyna technika, która tak na mnie działa. Zapominam wtedy o całym świecie, nic i nikt wtedy się nie liczy. Uwielbiam robić klockami, choć czasami robię sobie przerwy na inne techniki, jednak to jedyna technika którą chcę coraz więcej zgłębiać i doskonalić swój warsztat.
W zeszłym roku postanowiłam zrobić sobie kilka ozdób bożonarodzeniowych i oto efekt mojej skromnej działalności.